Sąd Okręgowy w Warszawie XXIV  Wydział Cywilny

Al.Solidarności 127, 00-898 Warszawa

sygn. akt: XXIV C 87/26

Powód: Miasto Stołeczne Warszawa, pl. Bankowy 3/5, 00-950 Warszawa, MP 525-22-48-481, adres e-mail: [email protected], ….

Pozwany: …

wpp: w aktach

Przedstawiam odpowiedź/ripostę do pisma Powoda z dnia: 16.04.2026r. wraz z dodatkowymi wskazanymi dowodami oraz stanowiskiem procesowym.

1. Ustosunkowanie się do pisma Powoda z dnia: 16.04.2026r.

1. Powód pomija fakt, udokumentowany także przez Powoda, że Pozwany objął część wskazanej nieruchomości w posiadanie w ramach realizacji inwestycji uzgodnionej w właścicielem nieruchomości tj. Skarbem Państwa w latach 80-tych XXw. Powód prezentuje stanowisko, iż relacje między stronami zostały wywolane jego żądaniem zawarcia umowy dzierżawy w 2011r. W 2011r. oraz obecnie dzisiaj Pozwany dyskontuje umowę zawartą z Państwem o wykonanie inwestycji za pieniądze inwestora na przekazanym w bezpłatne posiadanie Pozwanemu nieruchomości. W aktach okazano szereg dokumentów okazujących przebieg realcji inwestor-właściciel nieruchomości. Tak zaistnialy stan faktyczno-prawny wynikał z treści ustawy oraz dokonywanych czynności tj.: wydanie terenu Pozwanemu, wydanie pozwoleń na budowę, odbiór inwestycji jako zrealizowanej zgodnie z zaaprobowanym projektem przez właściciela nieruchomości, wydanie zgody na prowadzenie działalności gospodarczej, wskazywanie co roku zakresu wymaganych podatków od nieruchomości [które Pozwany opłaca bez sprzeciwu Powoda po dziś dzień] i wszystkie te działania miały miejsce przed 2011r. o czym Powod znakomicie wie. Wiedza Powoda wynika także z ustaleń sądow, w tym SN RP w sprawie I CSK 368/18 [w aktach] i Pozwany w odpowiedzi na pozew wielokrotnie cytował wiążące ustalenia Sądu Najwyższego RP.
2. Żądanie przez Powoda w 2011r. zawarcia umowy dzierżawy z Pozwanym miało na celu zmianę istniejącego stosunku prawnego w zakresie tytułu prawnego do posiadania nieruchomości. Tzn. Powód dążył aby Pozwany dobrowolnie zrezygnował z tytułu prawnego ‘użyczenie terminowe’ na tytuł prawny ‘krótkoterminowa umowa dzierżawy’ wraz z dobrowolnym odstąpieniem przez Pozwanego od elementu stosunku prawnego tj. przyrzeczenia nadania użytkowania wieczystego. Źródłem takiego postępowania Powoda było aby Pozwany został wyzbyty z zasadności roszczenia np. zwrotu nakładów na wybudowany lokal gospodarczy oraz aby Pozwany stał się bytem podlegającym pod rygory umów dzierżawy [wypowiedzenia, stawki czynszów odbiegające od stawek rynkowych, etc]. Powód nigdy jakiejkolwiek treści proponowanej umowy dzierżawy nie przedstawił. Na wszelkie pisma Pozwanego w zakresie uszczegółowienia wzajemnych relacji bądź odnowienia stosunku prawnego Powód nie udzielał odpowiedzi. Przed 2011r. Powód nigdy nie żądał zmiany istniejących relacji oraz nie żądał wydania nieruchomości lub jej opuszczenia przez Pozwanego. Także przed 2011r. nigdy nie żądał jakichkolwiek oplat za posiadanie nieruchomości albowiem Powód w ówczesnym okresie szanował zawartą umowę z Pozwanym w każdym zakresie.
3. „Aktualnie trwa postępowanie administracyjne z wniosku byłych właścicieli o zwrot nieruchomości, które uniemożliwia rozpoznanie wniosku z 27 marca 1985 r. znak: 639/NLT/47/85 złożonego przez Izbę Rzemieślniczą o wydanie decyzji w sprawie oddania gruntu o pow. 8 316 m2, położonego przy ul. Wólczyńskiej 55/57 we współużytkowanie wieczyste na rzecz właścicieli zakładów usługowo-handlowych wzniesionych na nieruchomości. Po zakończeniu postępowania o zwrot nieruchomości zostanie rozpoznany wyżej wymieniony wniosek, co jednak nie jest równoznaczne z przyznaniem prawa użytkowania wieczystego zgodnie z wnioskiem..”

To jest stan prawny wg Powoda na dzień: 16.04.2026r.

Oznacza to, że czynności prawne wynikające z zawiązanego stosunku prawnego w relacji Powód-Pozwany zaincjowane skutecznie w 1985r. nie zostały zakończone.

Niniejszy spór winien być rozpatrywany zgodnie z podstawowymi zasadami stosowania prawa tj. wg stanu prawnego na okres przywoływany przez strony jako okres nawiązania stosunku prawnego wg obowiązującego prawa w tym czasie.

Izba Rzemieślnicza była inwestorem zastępczym działającym przez Zakład Inwestycji Budowlanych na rzecz Pozwanego jako inwestora. Stroną procesu inwestycyjnego były stosowne organy administracji Państwa [dowody w aktach].

Okres w którym się to odbywało miał inną doktrynę polityczno-społeczną niż doktryna, która ‘wszczepiono’ w Państwo po 1989r.

Przed 1989r. Pozwany jako przedsiębiorca był elementem wrogim klasowo wobec społecznie wdrażanej ideologii Państwa. Skutkiem tego były tzw. ostrożnościowe działania administracji wobec zadeklarowanych wrogów klasowych. Priorytetem była nadrzędność własności Państwa [stąd użytkowanie wieczyste jako czasowe dysponowanie własnością Państwa]. ‘Kryzys’ lat 80-tych XXw. skutkował rozluźnieniem zarządzania własnością Państwa w celu pobudzenie wzrostu gospodarczego. Przejawem tego były inicjatywy przewodniej siły narodu tj. PZPR w zakresie pozyskiwania kapitałów od wrogów klasowych tj. drobnych polskich przedsiębiorców. Proceder ten dotyczyl także ‘polonii’ nakłanianej do inwestowania w Polsce. Tak powstały firmy polonijne [np. ‘Alpha’ Sobiesław Zasada] i inwestycje takie jak inwestycja Pozwanego. Lecz Państwo w tamtym okresie zastrzegało sobie tzw. ostatni krok prawny. Tj. nadanie użytkowania wieczystego i przekazanie własności wybudowanych przez inwestora budynków bez opłaty na rzecz inwestora jakim był Pozwany. Prawo to było egzemplifikowane treścią ustaw oraz dokonywanych czynności zgodnie z wymogami prawa [wszelkich obszarów: od budowlanego po administracyjne i cywilne]. Wszelkie ww czynności czy akty były w formach pisemnych [dowody w aktach, w tym chronologicznie uporządkowane przez SN RP w I CSK 368/18].

Obecny system ideologiczny odwraca kolejność kreowania inwestycji. Tzn. Państwo czy też samorządy jako właściciele nieruchomości w pierwszym kroku wyzbywają się własności [sprzedaż lub użytkowanie wieczyste] na rzecz inwestora a dopiero potem jak inwestor ma taki tytuł prawny jak własność lub użytkowanie wieczyste zaczyna się procedowanie skali/zakresu inwestycji wg obowiązującego prawa.

Różnica polega na tym, że w poprzednim okresie ideologicznym Państwo dyskontowało użyczenie nieruchomości dla celów inwestycyjnych i dopiero jak zweryfikowało skuteczność inwestora to dochodziło do nadania użytkowania wieczystego. Pozwalało to Państwu na odstąpienie od użyczenia gdyby inwestor nie zrealizował projektu inwestycyjnego. Powód w latach poprzednich [2022/2023] żądał od Pozwanego oświadczenia, że Pozwany nie przekroczył zakresu projektu inwestycyjnego w żadnym zakresie. Pozwany zgodnie z prawdą i urzędowymi dokumentami oświadczył, że żadnych odstępstw od realizowanego projektu nie dokonał. Dlatego Powód ruszył z nową ścieżką w zakresie odebrania posiadania Pozwanemu poprzez: usiłowanie wygenerowania długów znacznej wartości oraz nakłanienie Pozwanego do wydania nieruchomości Powodowi. Pokazywał to Polsat w programie ‘Państwo w Państwie’ [dwukrotnie]. Dyskontowanie dzierżawy jako tytułu prawnego i incjowanie inwestycji budowalnych przez przedsiębiorców kończy się praktycznie zawsze wypowiedzeniem umowy dzierżawy i przejęciem nakładów przez właściciela np. samorządy. Stara zasada: czyj placyk tego pałacyk.

Postępowanie Powoda właśnie okazuje jego szczery zamiar przejęcia nakładów Pozwanego i zrobienie z Pozwanego dłużnika na podstawie fikcyjnych dowodów jakimi są załączone do pozwu faktury VAT.

Zidentyfikowany mechanizm wygląda tak: wykreowanie długów posiadacza nieruchomości wobec właściciela a następnie zwrot nakladów posiadaczowi poprzez wzajemne potrącenie zobowiązań.

4. Ustawa o podatku VAT dot. tylko i wyłącznie zakresu sprzedaży: towarów lub usług. I zgodnie z treścią ustawy oraz uznanym orzecznictwem faktura VAT musi odzwierciedlać zawartą umowę i wykonanie usługi lub dostawę towaru. Wystawienie faktur VAT bez zgody nabywcy jest czynem niedozwolonym o charaterze usiłowania wyłudzenia mienia. Ustawa o podatku VAT wyklucza tzw. ‘bezumowność’ jako usługę czy też dostawę towaru.
5. Powód celem prokurowania dowodów w postępowaniu sądowym ‘wytworzył’ faktury VAT wzorowane na roszczeniach z tytułów istniejących umów [owe niezapłacone raty]. Wskazał to poprzez przywołanie fikcyjnej umowy oraz fikcyjnego zobowiązania ratalnego. Także wskazany na fakturach VAT obszar zajmowany przez Powoda jako posiadacza nie jest wartością zgodną z rzeczywistym obszarem posiadania nieruchomości przez Pozwanego. Wynika to z tego, że Powód przyjął dane archiwalne z projektu inwestycji os.Chomiczówka, które to dane stanowiły treść wniosku o zasiedzenie. W procedowaniu zasiedzenia sądy nie badały poprzez opinie biegłych sądowych realnego obszaru zasiedzenie i wynikało to z oczywistości ujawnionego stosunku prawnego tj. posiadania zależnego. Czyli, Powód dąży do wyłudzenia orzeczenia sądu na swoją korzyść przedstwiając fałszywe dowody.
6. Oświadczenie Pozwanego w odpowiedzi na pozew w zakresie, iż nie zawierał umowy z Powodem dotyczy tylko i wyłącznie umowy wskaznej literalnie pisemnie przez Powoda w treści faktury VAT.

Każde usiłowanie rozszerzania znaczenia prawnego tego oświadczenia jest bezpodstwnym rozszerzaniem zakresu kognicji wypowiedzi Pozwanego w celu dokonania oszustwa procesowego.

7. Pozwany nie posiada wiedzy, iż Powód wniósł w przywołanej sprawie IC 134/23 apelację. Z tego co Pozwanemu wiadomo Pan MR ani jego pełnomocnik jeszcze treści owej apelacji nie otrzymali. Nie jest rolą Pozwanego komentowanie czy recenzowanie apelacji w innych sprawach.
8. Ze względu na fakt, iż przedłożne w postępowaniu faktury VAT jako podstawa niniejszego pozwu i postępowania nakazowego nie mogą stanowić o zasadności roszczenia z powodów:

- podania błędnego areału (powierzchni gruntu) posiadanego przez Pozwanego,

- podania fikcyjnych danych dot. przywołanej umowy i systemu ratalnego jej opłacania,

- sprzeniewierzenia się wymogom ustawy o podatku VAT [data sprzedaży usługi a data wystawienia faktury VAT], w tym przez wskazywanie bezumowności jako usługi,

wnoszę o oddalenie pozwu w całości i zasądzenie wszelkich kosztów wykazanych w postępowaniu.

Problem prawny dot. prawidłowości wskazania na fakturze VAT danych jest problemem rozstrzyganym przez ustawę o podatku VAT a postępowanie cywilne może stanowić tylko formę weryfikacji tych danych co do ustalenia i uznania za prawidłowe lub nieprawidłowe. I wtedy podstawa roszczenia tj. faktura VAT musi być dostosowana do treści orzeczenia sądowego. Sąd cywilny jest źrodłem wskazania prawidłowości lub nieprawidłowości danych na fakturze VAT. Natomiast Powód jako wystawca faktury VAT musi się do tych wskazań dostosować porzez czynności poprocesowe. Czynnościami tymi jest korygowanie faktury VAT przy założeniu, że Pozwany zgodził się na przyjęcie faktury VAT i na jej korektę. Innymi słowy, jeśli Pozwany nie zgodził się na zaaprobowanie faktury VAT jako podstawy roszczenia z tytułu wykonanej usługi z powodu faktu, iż usługi nie zamawiał to faktura VAT nie może stanowić podstawy roszczenia. Proceder wystawiana tzw. faktur pustych lub faktur bez podstawy prawnej [brak umowy o świadczenie usługi lub dostawy towaru] jest rozpoznany w prawie, szczególnie przez orzecznictwo z zakresu Kodeksu Karnego.

1. Żądanie Powoda powołania biegłego z zakresu opinii co do zajmowanej powierzchni przez Pozwanego zasługuje na uwzględnienie, bowiem stanowi dowód na zasadne zarzuty z punktu H. [powyżej].

10. Żądanie przez Powoda powołania biegłego w zakresie określenia średnich cen w okolicy za dzierżawę jako korekty wartości danych na fakturze VAT wywołuje problemy prawne dot.:

- błędnych danych na fakturach VAT jako dyskontujących rozporządzenia Prezydenta MSt W-wy tylko i wyłącznie dla umów zawieranych przez MSt W-wa z dzierżawcami a Pozwany dzierżawcą nie był i nie jest,

- niniejszy pozew nie jest pozwem z zakresu korygowania treści faktury VAT,

- pozew o odszkodowanie za bezumowne posiadanie cudzej rzeczy nie może być dostępny prawnie dopóki wskazywane podstawy tj. faktury VAT nie zostaną skorygowane do zera; wynika to z faktu, iż ew. zasądzenie na rzecz Powoda jakiejkolwiek opłaty skutkuje replikacją zobowiązań z tytułów dot. tego samego zdarzenia [faktu prawnego] - taki wyrok jest równolegle egzekwowany z fakturą VAT, tzn. Powód miałby do dyspozycji dwie podstawy prawne stanowiące podstawę egzekucji: fakturę VAT, która nie została skorygowana do zera w żaden sposób oraz wyrok sądowy [o odrębnej wartości nakazania zapłaty] i do obydwu tytułów egzekucyjnych pozyskałby tytuły wykonawcze.

Innymi słowy, przy istniejących w obiegu prawnym [wg Powoda] fakturach VAT pozew o roszczenie cywilne z tytułu bezumownego korzystania z cudzej rzeczy jest bezpodstawny.

Decyzję w tej sprawie pozostawiam do uznania przez sąd.

11. Pozwany jeszcze raz podkreśla, że wielokrotnie proponował Powodowi, iż będzie wnosił opłaty za posiadanie zajmowanego areału jak za użytkowanie wieczyste na podstawie not księgowych. Powód takiemu rozwiązaniu się sprzeciwia.

50. Powód błędnie interpretuje znaczenie złożenie wniosku o zasiedzenie. Powód szermuje treścią wniosku jako oświadczeniem Pozwanego dokonanym dla celów niniejszego procesu. Jednakże znaczenie rozstrzygnięcia sądowego w polskim prawie jest zupełnie inne. Treść pozwu czy też wniosku kierowanego do sądu nie jest oświadczeniem lecz postawieniem problemu do rozstrzygnięcia przez sąd. I Powód uchyla się od wskazania, że to sądy [w tym SN RP w I CSK 368/18] rozstrzygnęły zagadnienie istniejącego stanu prawnego tj. stosunku prawnego, tytułu prawnego oraz wnoszenia lub nie opłat za korzystanie z nieruchomości Powoda. Oczywiście Pan WP publicznie oświadcza, że ustalenia I CSK 368/18 nie są sentencją wyroku i go nie wiążą w żaden sposób. Jednakże system prawny Państwa to nie tylko wyobrażenia o sentencjach takich czy innych.

1000. „ Pozwany twierdzi, że zawarł z Powodem umowę przyrzeczenia przyznania użytkowania wieczystego. Powód zaprzecza powyższemu i wskazuje, że żadna taka umowa nigdy nie została pomiędzy stronami zawarta - ani na piśmie, ani w żadnej innej formie.”

Ta wypowiedź Powoda jest sprzeczna z zebranym materiałem dowodowym w sprawie [w tym z uzasadnieniem SN RP I CSK 368/18]. Albowiem Powód pomija fakt, iż Pozwany prawa do posiadania nieruchomości otrzymał od poprzedniego właściciela tj. Skarbu Państwa. Powód stał się właścicielem dopiero po 1990r. [ustawa komunalizacyjna] i został ustawowo zobligowany do respektowania wszelkich umów dot. otrzymywanych od Skarbu Państwa nieruchomości. W tym przypadku Pozwany zawarł z Państwem działającym jako Skarb Państwa inwestycyjną umowę nienazwaną stanowiącą zawiązanie stosunku prawnego. Ten stosunek prawny obejmował: przekazania przez właściciela nieruchomości części działki nr 15/1 Pozwanemu w celu wybudowania zakładu rzemieślniczego. Po zakończeniu inwestycji Pozwany miał otrzymać użytkowanie wieczyste [czyli: było to przyrzeczenie wywodzone z treści ustawy (ustawy publikowane są w formie pisemnej)] oraz przekazanie na jego rzecz własności lokalu/i bez wnoszenia opłaty. Tak sformułowany prawnie proces inwestycyjny na podstawie ustawy oraz dokonywanych czynności nie zakładał wnoszenia jakichkowliek opłat za korzystanie z gruntu do czasu nadania przez właściciela użytkowania wieczystego Pozwanemu. W 1990r. Państwo G. jako jeden z inwestorów użytkowanie wieczyste otrzymali [dowód w aktach]. Zatem, Powód błędnie rozumie znaczenia dokonywanych czynności od lat 80-tych XXw. i jego prawnego zobligowania do respektowania tego stanu prawnego. Tak na ludzki rozum to przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie budowałby za własne pieniądze budynków/lokali na cudzym gruncie gdyby musiał płacić za korzystanie gruntu jak za dzierżawę krótko-średnio-długoterminową.

14. Wszelkie późniejsze akty prawne [w tym z 1997r.] nie uchylają powstałych stosunków prawnych [ani w częściach ani w całości] ewokowanych prawem z lat 80-tych XXw. oraz stosowaniem tego prawa. Czyli, zawarte umowy [nazwane lub nienazwane] istniejące w przestrzeni prawnej Państwa są wiążące dla właścicieli mienia otrzymanego od Skarbu Państwa po 1989r. na podstawie ustawy komunalizacyjnej. Powód nie chce o tym pamiętąć.
15. Z opisanego stanu faktycznnego i prawnego [na podstawie uzasadnienia SN RP I CSK 368/18 oraz dowodów w postępowaniu] jednoznacznie wynika, że Pozwany:

- posiada tytuł prawny do posiadania nieruchomości tj. użyczenie terminowe, gdzie terminem kończącym użyczenie jest uzyskanie użytkowania wieczystego przez Pozwanego od Powoda,

- Pozwanego z Powodem łączy stosunek prawny [tzw. nienazwana umowa inwestycyjna wywodzona z treści ustawy obejmująca oddanie nieruchomości w posiadanie w formie użyczenia terminowego], którego egzemplifikacją są czynności urzędowe oraz skutecznie zrealizowana inwestycja za zgodą właściciela nieruchomości przez Pozwanego.

P. Powód nigdy w żadnej formie nie wskazał, że chciałby ww umowę inwestycyjną [stosunek prawny] rozwiązać. Cechy tej umowy wykluczają jej jednostronne wypowiedzenie przez Powoda [pojęcia: rozwiązanie, wypowiedzenie - są różnymi pojęciami w rozumieniu i stosowaniu prawa]. Na kierowaną korespondencje przez Pozwanego w tym zagadnieniu Powód nie udziela odpowiedzi. Powód na wiele pism Pozwanego nie udzielił odpowiedzi.

Wnoszę o oddalenie pozwu w całości i zasądzenie wszelkich wykazanych kosztów w postępowaniu.

………    Pozwany

---

tagi:

	qwerty
	27 września 2026 20:54

0     94    1 zaloguj sie by polubić